Fragmenty z biograficznej książki „Miłość Mą formą”

 – tom pierwszy „Adwent 1926-1950”,
wydanej przez Sai Towers Publishing w Puttapathi w 2000 roku
dokumentacja i opracowanie: R. Padmanaban   

Pandari bhadżan: pieśni wielbienia

Pandaripur, leżące w stanie Maharasztra, jest siedzibą Pana Vittali i Jego małżonki, Rukmini. Kult Vithoby – inne imię Pana Vittali – zachęca ludzi różnych religii, kast, wyznań i płci do wspólnego śpiewania na jego chwałę.
W Puttaparthi to Karnam oraz Subbamma zachęcali do śpiewania bhadżanów Pandari. Mówi się, że bezdzietny Karnam odbył pielgrzymkę do Pandaripur i po powrocie zapragnął, aby śpiewano bhadżany ku czci Pana z Pandaripur. Sam Sathya zgłosił się do skomponowania pieśni i nauczenia ich Swojej grupy przyjaciół. Miał wtedy dziesięć lat.
Thunga Gangappa opowiedział autorowi, że wcześniej Venkataiah, wędrowny sprzedawca tkanin z dystryktu Kadapa, nauczał bhadżanów Pandari mieszkańców Puttaparthi. Starszyzna poprosiła go, aby nauczył także dzieci. Zgodnie z tym życzeniem, grupa dzieci, w tym Sathya i Subba Radżu, uczyła się bhadżanów Pandari od Venkataiaha, a następnie one szkoliły inne dzieci. Bhadżany, odbywające się późnymi wieczorami, były jedyną rozrywką dla mieszkańców wioski.
M. N. Rao pisze w swojej książce „Sri Sathya Sai Baba – opowieść o Bogu w ludzkiej postaci”, że chłopcy zbierali nawet „...dobrowolną miesięczną składkę w wysokości jednej anny – co stanowiło 1/16 rupii – na utrzymanie grupy i wydatki związane z bhadżanami”.
Członkami grupy byli między innymi Krishnama Radżu oraz Gopal Rao, syn Karnama. Karnam, zadowolony ze śpiewu, obdarowywał chłopców owocami, ku niezadowoleniu Peddy Venkamy Radżu, ojca Sathyi. Krishnama Radżu, kuzyn Sathyi, opowiedział autorowi:
„Około dwudziestu z nas dołączyło do grupy śpiewającej bhadżany Pandari. Moczyliśmy nasze ubrania (koszulę, krótkie spodnie, ręcznik i szal) w mieszance wody, sproszkowanej kurkumy i wapna, aby przefarbować materiał na jasnopomarańczowy kolor (kolor szat osoby duchownej, która wyrzekła się świata). Wokół szyi nosiliśmy szal z brzegami obszytymi czerwoną tkaniną, w pasie ręcznik, a inny mały ręcznik owijaliśmy wokół głowy. Niektórzy nieśli flagi na kijach, inni czakki (małe drewniane kołatki), harmonium oraz bęben. Nosiliśmy girlandy i bransoletki z dzwoneczkami na kostkach.
Nasza grupa wykonywała bhadżany w sąsiednich wioskach: Karnatanagapalli, Koilguttapalli, Kammavaripalli, Brahmanapalli i Locherla. Umieszczaliśmy zdjęcie Pana Pandurangi z Pandaripur w ważnym miejscu w wiosce i szliśmy na kolanach, wyśpiewując chwałę Pandurangi. Jeśli nie wykonywaliśmy czegoś właściwie – na przykład nie nadążaliśmy za muzyką – Sathya nas trącał. Uczestnictwo w sesjach grupy Pandari bhadżan nie było łatwe”.
– tłum. E.GG.

Grupa Pandari bhadżan przechodząca przez Puttaparthi 
(ilustracja generowana przez AI)

Miejsca w Puttaparthi, którymi przechodziła grupa Pandari bhadżan 
(ilustracje generowane przez AI na podstawie starych zdjęć z książki)