Śri Sathya Sai Baba............................. ŚWIATŁO MIŁOŚCI

„Oczywiście, człowiek może mieć pewne pragnienia, pewną chęć osiągnięcia wygody, pewne dążenia do zadowolenia – ale musi to być podobne do pragnienia lekarstwa przez chorego człowieka. Jedzenie i picie, mieszkanie i ubranie muszą być podrzędne w stosunku do potrzeb ducha, kształtowaniu emocji, namiętności i popędów”.

„Nadmierne pragnienia degradują człowieka. Nie można całkowicie zrezygnować z pragnień, ale powinny mieć swoje granice. Kiedy je przekraczają, człowiek schodzi na złą drogę. Pragnienia są niezwykle niebezpieczne. Dzisiejszy wróg może stać się jutro przyjacielem i odwrotnie. Ale pragnienia są wiecznymi wrogami. Nieustannie prześladują człowieka”.

„Małe pragnienia, takie jak potrzeba jedzenia, picia, spania czy zaspokajania innych potrzeb fizjologicznych, choć również można je zaliczyć do pragnień, można bezpiecznie zaspokajać. Nie wszczepią w umyśle wasan (skłonności do pragnień), co spowodowałoby kolejne narodziny. Te działania są po prostu konieczne do podtrzymania życia i prawdopodobnie nie rozwiną ani nie pozostawią po sobie wasan. Zatem ogólna zasada brzmi: nie ma nic złego w zaspokajaniu pragnienia, którego zaspokojenie nie doprowadzi do dalszych pragnień poprzez tworzenie wasan w umyśle”.

„Jak więc prowadzić życie wolne od pragnień? Pan Kriszna wskazał nam drogę. Powiedział: „Synu, nie ma nic złego w posiadaniu pragnień, ale wszystkie muszą podobać się Bogu”.

„W dźiwanmukcie (osobie wyzwolonej za życia) impulsy trwają, ale są jak prażone nasiona. Nie spowodują już kolejnych narodzin”.

G. Pragnienie wyzwolenia

„Wielu twierdzi, że brak pragnień i woli jest tym, co najlepsze. Nie jest jednak tak dobre, jak posiadanie jednego pragnienia, przewyższającego wszystkie inne, lub raczej jednego pragnienia i tylko tego, wykluczającego wszystko inne. Jeszcze lepszy jest ten, który jest wytrwały w dążeniu do realizacji tego jednego pragnienia. Taki człowiek może przyczynić się nie tylko swojego własnego dobra, ale także do dobra całego świata”.

„Gdy w człowieku głęboko zakorzenione są wyrzeczenie i silne pragnienie wyzwolenia, wtedy praktykowanie spokoju i innych cnót przyniesie owoce i doprowadzi do celu.
Gdzie wyrzeczenie i pragnienie wyzwolenia są słabe, spokój i inne cnoty są jedynie pozorem, jak miraż na pustyni”.

„To nieustanna żarliwość i niezłomna determinacja, by dotrzeć do celu za wszelką cenę, są niezbędne, a doskonała czystość motywacji (czyli brak motywacji) jest ideałem, o którym najlepiej zapomnieć, dopóki nie przyjdzie nieoczekiwana, jako część samego celu”.

„Staraj się – to twój obowiązek. Ucz się – to twoje zadanie. Walcz – to twoje wyzwanie. Jeśli tylko będziesz to robić szczerze i wytrwale, Bóg nie będzie mógł długo wstrzymywać nagrody w postaci realizacji”.

„Pragnienie wolności, które pojawia się w sercu poszukiwacza na początkowych etapach, stopniowo zanika, gdy uświadamia on sobie, że sam jest tym, czego szukał”.

„Oznacza to, że nawet najczystsze wasany (skłonności), pragnienie mokszy czyli wyzwolenia, musi z czasem zniknąć. Tylko wtedy możesz stać się Tym. Kajdany są kajdanami, niezależnie od tego, czy są z żelaza, czy ze złota. Trzeba uwolnić się od obu. Oznacza to, że należy osiągnąć stan, w którym ani dobro, ani zło nie będą przyciągać ani odpychać”.

H. Karma, dharma i guny

„Pokonaj tamas (bezwładność) poprzez radżas (aktywność), a radżas poprzez sattwę (duchowe poszukiwanie), a na koniec uwolnij się nawet od sattwa guny poprzez brak przywiązań. Dopiero wtedy możesz osiągnąć stan jedności z Wszechświatem. Guna oznacza linę, więc sattwa guna również wiąże. Jedność z Wszechświatem to stan, w którym człowiek jest w pełni wolny, w pełni przebudzony i w pełni mądry”.

„Popełniając zły czyn, nie możesz oczekiwać dobrego rezultatu, a jeśli zrobisz dobry uczynek, nie może on wywołać złej reakcji. Rodzaj nasion, które posiejesz, określi naturę plonu, jaki wydadzą”.

„Dźńani (ten, który osiągnął mądrość) ma, po osiągnięciu oświecenia, najwyższy charakter moralny. Dzięki podporządkowaniu swoich impulsów i skłonności oczyszczonej woli i podporządkowanie swojej woli ideałowi dobra, którym jest Bóg, staje się ucieleśnieniem dharmy (duchowego obowiązku)”.

„Sadhana (praktyka duchowa) sama w sobie nie przynosi wyzwolenia. Jedynie uspokaja i kontroluje radżasowe (aktywne) i tamasowe (bezwładne) guny (atrybuty). To sattwiczna guna zawsze ma pragnienie wyzwolenia. Gdy dominuje w człowieku sattwiczna guna, następuje wyzwolenie”.

„Zdolność do przezwyciężenia gun prakriti (natury) nie jest czymś wrodzonym; przychodzi jedynie dzięki łasce Pana. A łaskę tę zdobywa się przez powtarzanie imienia (dźapam) i medytację (dhjanam)”.

I. Usuń mury ego i stań się Jednym

„Świadomość, że jest się jedynie świadkiem wszystkiego, jest tajemnicą samorealizacji”.

„Stan wyzwolenia i anandy (błogości) są już w tobie, zakryte od góry przez „ja”, a od dołu przez „chcieć”. „Ja” oznacza ego; „chcieć” oznacza pragnienie. Usuń te dwie pokrywy: ego i pragnienia. To co pozostaje, to wyzwolenie, ananda (błogość)”.

„Jak zniszczyć umysł? To proste, gdy zrozumie się jego naturę. Umysł jest napełniony pragnieniami, jak piłka wypełniona powietrzem. Przebij ją, a przestanie się toczyć. Nirwana oznacza brak »powietrza«”.

Termin nirwana oznacza „bez powietrza”, co może wskazywać, że człowiek zakorzeniony w świadomości atmy nie jest dotknięty wiatrami zmian. Mądra osoba panuje nad swoim umysłem, łagodząc reakcje na zewnętrzne zdarzenia. Zarówno smutek, jak i radość należy postrzegać z dystansem. Nie warto angażować się w dążenie do światowych zwycięstw. Mądrość osiągamy, gdy zanurzamy się głęboko w niezmienną błogość Jaźni, poza zmiennością umysłu.

„Nikt nie pragnie smutku, wszyscy pragną tylko radości. Ale ci, którzy wiedzą, że smutek jest przerwą między dwiema radościami, a radość przerwą między dwoma smutkami, dążą do osiągnięcia stanu, w którym nie będą wzburzeni ani przez gwałtowną, ani przez łagodną burzę! Ten stan równowagi jest najbardziej pożądany. Nazywa się go nirwaną, gdy umysł jest w doskonałej równowadze, niepodatny na ciosy losu, dobre czy złe. Bo wie, że nie ma prawa osądzać, czy to, co się dzieje, jest dobre czy złe, korzystne czy szkodliwe”.

„Kiedy umysł jest nieobecny, nie ma potrzeby go kontrolować. Gdy doświadczy się atmy, kontrola umysłu staje się zbędna. To tak, jak światło księżyca blednie w obecności światła słonecznego”.

„Widzisz wspaniały wszechświat tylko dopóty, dopóki nie przekroczysz progu umysłu. Gdy przekroczysz umysł, doświadczysz wyłącznie Jaźni. Gdy rzeka dociera do morza, traci swoją indywidualność, nazwę i formę, by stać się jednym z morzem. Tak samo, ten kto poznał Brahmana, sam staje się Brahmanem”.