Śri Sathya Sai Baba............................. ŚWIATŁO MIŁOŚCI

Ucieleśnienia miłości!

     Anadhi Nidhanam to imię przypisywane Bogu w odniesieniu do czasu. Sarwaloka Maheshwaram oznacza, że Bóg jest jaśniejącym władcą wszystkich światów. Lokadhjaksham Sthuwannithjam – jest przewodnim władcą kosmosu. Kim On jest? Jest słońcem. Czas jest wyznaczany przez słońce. Dlatego słońce jest widzialnym przejawem Boga. Jest światłem wspólnym dla wszystkich narodów, wszystkich wyznań i wszystkich ludzi. Dlatego Śankara wychwalał słońce jako „Anadhi Nidhanam Wisznum”, przewodnie bóstwo dla Samwathsara (roku), jako najwyższego władcy czasu. Samwathsara to określenie nadane Kalatmace (duchowi czasu). Ponieważ Pan jest samą duszą czasu, Śankara opisał Go jako „Kalatmakaja namah” (Pokłony Temu, który jest Duchem Czasu).

      Czas jest bardzo cenny w życiu człowieka. Cenniejsza od czasu jest prana (energia życia). Człowiek dąży do osiągnięcia wielu rzeczy, nie troszcząc się swoje życie. Bez względu na to, jak wielkie są jego dokonania, kieruje nim chęć osiągnięcia jeszcze więcej. To niezadowolenie samo w sobie jest dla człowieka źródłem satysfakcji.

Wszyscy są ucieleśnieniami Boskości

    Każdy człowiek ma serce, które jest pełne współczucia. Jednak, ilu decyduje się dzielić to współczucie z innymi? Dzielenie się współczuciem z innymi zostało określone jako bhakti (oddanie). Ten, kto nie dzieli się swoim współczuciem z innymi, nie może być nazwany człowiekiem. Dzisiaj ludzkie serce, które powinno być pełne współczucia, stało się twarde jak kamień. To jest przyczyną nieszczęścia człowieka. Jaki jest tego powód? To dlatego, że serce wypełniła gorycz różnic kastowych, wyznaniowych, narodowych i stało się nieczułe. Wszyscy ludzie należą do jednej kasty, jednej wspólnoty, jednego narodu. Wszyscy są ucieleśnieniem Boskości. Kryszna oświadczył w Gicie: „Wszystkie istoty na świecie są cząstką Mnie”. To tragiczne, że człowiek zapomina o swojej boskiej esencji i zachowuje się jak demon.

Jakie jest znaczenie nadejścia nowego roku? Nie trzeba czekać dwanaście miesięcy na nadejście nowego roku, aby móc robić to, co się zamierza. Rok składa się z sekund, minut, godzin, dni i miesięcy. Każda sekunda to nowy moment w życiu. Po co więc czekać cały rok? Każdy powinien starać się pomagać innym w każdej sekundzie swojego życia i prowadzić szlachetne, wzorowe życie. Człowiek musi zrozumieć prawdę leżącą u podstaw tego stwierdzenia. Oko widzi różne osoby w różnych relacjach z danym człowiekiem: matkę, córkę, synową itd. Chociaż oko, które widzi, jest to samo, widziane osoby są różne, a zachowanie człowieka powinno być zgodne z tymi różnymi relacjami.

      Rozróżnienie między tym, co pozorne, a tym, co rzeczywiste

Różnica między pozorem a rzeczywistością (prawdą) powinno być właściwie zrozumiana. Na przykład, pozornie wydaje się, że słońce wschodzi na wschodzie i zachodzi na zachodzie. Ale prawda jest taka, że słońce jest nieruchome i ani nie wschodzi, ani nie zachodzi. To obrót Ziemi wokół własnej osi powoduje zjawisko dnia i nocy oraz pozorne wschody i zachody słońca.

Znaczenie rozróżnienia między prawdą, fałszem i pozornym faktem nie ogranicza się tylko do zjawisk naturalnych. Jest ono równie istotne w sferze duchowej. Poszukiwanie prawdy w sferze duchowej dostarcza dowodów na istnienie Boga. W każdym człowieku, w każdej chwili zawsze świeci boskie światło. Człowiek nie narodził się wyłącznie w egoistycznym celu. Musi wspólnie z innymi dążyć do tego, by prowadzić wzorowe życie. W dzisiejszym świecie wszędzie panuje niepokój. Jaka jest przyczyna tego niepokoju? Ludzie patrzą na nadejście nowego roku z niepokojem, co czeka świat, jakie katastrofy i nieszczęścia mogą się wydarzyć. W niemal każdej sferze zachodzą ciągłe zmiany, ale tylko ludzki umysł nie ulega żadnej przemianie, a przyjemność i cierpienie nie są wytworem czasu. Rok nie jest odpowiedzialny za radość ani smutek. Tylko wyłącznie ludzkie działania są odpowiedzialne za dobre i złe rzeczy, których doświadczają. Rok nie przynosi ze sobą żadnego zła. Wielu ludzi wyobraża sobie, że nowy rok może przynieść nieszczęścia. Rok jest częścią powtarzającego się cyklu dnia i nocy. Dlatego czas nie przynosi ze sobą żadnego dobra ani zła. Tylko ludzkie czyny powodują odpowiednie reakcje. Dobre czyny przynoszą dobre rezultaty, a złe czyny powodują złe konsekwencje. Co posiejesz, to zbierzesz.

Nowy rok nie oznacza niczego nadzwyczajnego

     Dobro i zło następują po sobie w zwykłym toku wydarzeń. Nowy rok sam w sobie nie przynosi niczego nadzwyczajnego. Jednak Panchangam (almanach) wskazuje na pewne zmiany w wyniku ruchów planet i konfiguracji gwiazdozbiorów. Hinduski almanach odnosi się do pięciu czynników: dnia tygodnia, thithi (fazy księżyca), odpowiedniego gwiazdozbioru, pomyślności lub jej braku danego dnia oraz karanam (podziałów astrologicznych). Przepowiednie w almanachu nie mają związku z tym, co może się przydarzyć konkretnej osobie. Siddhanthis (twórcy almanachów) przedstawiają jedynie własne interpretacje konfiguracji astrologicznych.

      Przede wszystkim, jeśli ktoś ma niezachwianą wiarę w Boga, może z ufnością patrzeć w przyszłość. Nie ma miejsca na wątpliwości co do tego, kim jest Bóg i gdzie Go można znaleźć. Bóg jest Wirata-Swarupa (Formą Kosmiczną). Cały Wszechświat jest jego przejawieniem. Czego uczy Bóg? Lekcje są przekazywane poprzez prakriti (naturę), która udziela wskazówek ludzkości. Ziemia, na przykład, obraca się wokół własnej osi z prędkością około 1610 km na godzinę. Dzieje się to bez wytchnienia. Ten obrót Ziemi jest przyczyną cyklu dobowego, następstwa nocy i dni. Dzięki temu człowiek ma czas na pracę i czas na odpoczynek. Ponadto Ziemia krąży wokół Słońca z prędkością 107 000 km na godzinę. Ten ruch Ziemi jest odpowiedzialny za zmiany pór roku. Zmiany pór roku powodują opady deszczu, umożliwiają uprawę roślin i pomagają ludziom żyć w komforcie.

       Ziemia jest zatem widocznym przejawieniem Boga. Z tego powodu starożytni czcili ziemię jako Bhumati (Świętą Matkę Ziemię). Wszystkie niezbędne do życia artykuły pierwszej potrzeby pochodzą z ziemi. Ziemia uczy więc człowieka, że powinien wypełniać swoje obowiązki tak, jak ziemia nieustannie wypełnia swoje.

Aby zebrać owoce, konieczne jest zaangażowanie

      Człowiek powinien działać z zaangażowaniem. Dziś nie przestrzega się tej zasady. Jak więc może oczekiwać rezultatów? Ludzie muszą pracować, muszą wykonywać dobre uczynki i osiągać dobre rezultaty. Powinni dzielić się owocami swojej pracy z innymi. To jest najważniejszy obowiązek człowieka. Jeśli każdy będzie wykonywał swój obowiązek, nie będzie miejsca na konflikty na świecie. To jest lekcja, której uczy nas ziemia.

      Karthawjam (obowiązek) jest najważniejszy. Prawnik, lekarz, rolnik, administrator, biznesmen – każdy powinien wypełniać swoje obowiązki. Jeśli tak się stanie, świat nie będzie miał problemów. Każdy powinien dążyć do doskonałości w wykonywaniu swoich obowiązków. Wtedy naród będzie prosperował i będzie szczęśliwy. Dziś bardzo niewielu wypełnia właściwie swoje obowiązki. Zamiast wykonywać swoją pracę, wtrącają się w pracę innych. Nie wykonują swojej pracy i psują pracę innych. Rok nie jest odpowiedzialny za niepokój panujący na świecie. Odpowiedzialne są wyłącznie ludzkie działania. Każdy powinien starać się dobrze pracować i osiągnąć dobre rezultaty. Każdy ma do dyspozycji dwadzieścia cztery godziny. Jeśli z tego sześć godzin wykorzysta się na sen, sześć godzin na osobiste sprawy i sześć godzin na pracę, nadal pozostanie sześć godzin. Jak je spędzić? Należy wykorzystać je na służbę społeczną. Należy podjąć się boskiej działalności. W obecnym stanie świata, jeśli ludzie nie podejmą boskiej działalności, warunki na świecie się pogorszą.

Panowanie nad umysłem jest miarą wielkości

      Dzisiaj ludzie zapomnieli o duchowych, moralnych i etycznych aspektach życia. Są pochłonięci światowymi sprawami i zdobywaniem przyziemnych korzyści. Nie ma wielkiej wartości w osiągnięciu tych rzeczy.

Pewnego razu Śankaraczarja zapytał swoich uczniów, co jest wyznacznikiem wielkości. Każdy uczeń podał własną odpowiedź. Jeden uczeń powiedział, że wielkim człowiekiem jest ten, kto odniósł wielkie zwycięstwa w bitwach. Inny uczeń stwierdził, że wielkim jest ten, kto przeszedł wiele trudności i zgromadził wielkie bogactwo. Inny powiedział, że wielkim jest ten, który dzięki zdeterminowanemu wysiłkowi osiągnął to, co zamierzał. Wymieniono również, że oznaką wielkości jest zawieszenie własnej flagi na jakimś terytorium lub przekroczenie potężnego oceanu. Ostatecznie Śankara odpowiedział, że tylko ten jest wielki, kto panuje nad własnym umysłem.

Wszystkie inne osiągnięcia są bez znaczenia. Każde działanie staje się uświęcone, gdy jest ofiarowane Bogu. Śankaraczarja oświadczył, że ten, kto jest zanurzony w kontemplacji Najwyższej Jaźni, doświadcza najwyższej błogości, niezależnie od innych działań. (Swami zaśpiewał zwrotkę z hymnu Bhadża Gowindham Śankaraczarji). Śankara zachęcał wielbicieli, aby wielbili Boga w każdej sytuacji, w jakiej się znaleźli, czy to w tłumie, czy podczas doświadczania radości, czy w jakimkolwiek innym stanie. To doświadczenie Boskości jest prawdziwym bogactwem.

      Dlatego ważne jest, aby wykonywać każdą czynność jako ofiarę dla Boga. Impuls do każdej czynności pochodzi z serca, niezależnie od tego, czy czyn jest dobry, czy zły. Serce jest siedzibą Pana. Dlatego każda myśl pochodząca z serca i każde działanie z niego wynikające powinny być traktowane jako ofiara składana Bogu.

Nie pozwól na różnice

      Współcześnie społeczeństwo jest rozdarte przez konflikty i różnice, ponieważ działania człowieka są motywowane troską o rodzinę i stan posiadania. Ludzie mówią o jedności, ale nie ma jedności. Na przykład, istnieją w kraju rożne stany. To naturalne, że ludzie darzą swoje stany szczególnym szacunkiem – Karnataka, Tamil Nadu, Andhra Pradesh itd. Ale wszystkie one powinny uważać się za dzieci jednego Boga. Wszystkie stany powinny być szczęśliwe. Jeśli rozwinie się tak szeroką wizję, nie będzie miejsca na różnice międzystanowe.

     Nowy rok nosi nazwę „dhathru”. Słowo to oznacza ducha poświęcenia. Pisma święte głoszą, że poświęcenie jest jedynym sposobem na osiągnięcie nieśmiertelności. Ludzie powinni rozwijać w sobie ducha poświęcenia. W ten sposób nadadzą znaczenie nazwie nowego roku.

Współczucie jest znakiem rozpoznawczym bhakti

       Porzucając ograniczone idee i uczucia, ludzie powinni okazywać współczucie swoim bliźnim. Współczucie jest istotą bhakti (oddania). Nikt nie może mieć nadziei na zadowolenie Boga bez okazywania dhaji (współczucia) bliźnim. Kochające serce jest świątynią Boga; On nie może zamieszkać w sercu pozbawionym współczucia.

      Bóg jest jeden i cel jest jeden. Ludzie muszą zmienić swoje postrzeganie, rozwijając miłość do wszystkich. Nie ma na świecie nic większego niż premadriszti (uczucie uniwersalnej miłości). Obecnie jest wielu wybitnych uczonych i intelektualistów, którzy doskonale dostrzegają różnorodność na świecie, ale dlaczego nie próbują dostrzec jedności, która jest u podstaw tej różnorodności? Tylko ci, którzy widzą jedność w pozornej różnorodności, są naprawdę dobrzy; ci, którzy skupiają się wyłącznie na różnorodności w Jednym, są jedynie sprytnymi intelektualistami.

      Niepowtarzalność każdej istoty jest cudem stworzenia. Nie ma dwóch całkowicie identycznych osób, nawet wśród bliźniąt. Ludzie różnią się talentami. Ale trzeba zrozumieć, że wszystkie talenty pochodzą od Boga. Jak możemy rozpoznać jedność w różnorodności? Wszystkie istoty rodzą się i umierają. Niezależnie od tego, czy ktoś jest milionerem, czy żebrakiem, obaj przychodzą z łona matki. Głód i pragnienie są wspólne dla wszystkich, choć rodzaj jedzenia czy picia może się różnić. Te wspólne doświadczenia wskazują na jedność leżącą u podstaw różnorodności. Upaniszady podkreślają duchową jedność wszystkich istot – siła życiowa i atma (dusza) są takie same we wszystkich. Skąd więc, można zapytać, biorą się różnice w ciałach? Te różnice wynikają z odmienności myśli, uczuć i działań poszczególnych osób. Wewnętrzny duch jest taki sam u każdego.

Uczyń każde działanie świętym

       Rozwijając przywiązanie do osób i dóbr, ludzie stworzyli przyczyny swojego cierpienia. Zmniejszając swoje przywiązania i rozwijając miłość do Boga, mogą zmniejszyć swoje nieszczęście i zwiększyć swoje szczęście. Im bardziej kochają Boga, tym większej błogości doświadczają. Ludzie pogrążają się w cierpieniu, ponieważ pragną rzeczy materialnych, zamiast tęsknić za Bogiem. Jeśli ludzie zamienią swoje pragnienie przedmiotów materialnych w pragnienie Najwyższego, będą cieszyć się ogromnym szczęściem. Wszystko, czego potrzebują, to zobaczyć Boga we wszystkim co istnieje w materialnym świecie. To będzie prawdziwe oddanie, a praca zamieni się w wielbienie. Uczyń każde działanie świętym.

       Ludzie nie powinni nadmiernie martwić się zapowiedziami dotyczącymi nowego roku. Istnieją jednak oznaki, że mogą nastąpić pewne duże zmiany w sferze politycznej. Mogą nasilić się konflikty wewnętrzne. Nie zabraknie żywności. W niektórych częściach kraju mogą wystąpić powodzie, a w innych cyklony. Rozwijając wiarę w Boga, można zapobiec niektórym z tych klęsk lub złagodzić ich skutki.

       Ludzie muszą uświadomić sobie, że są iskrami boskości. Muszą rozwijać święte myśli i prowadzić wzorowe życie. Powinni dążyć do promowania dobrobytu społeczeństwa.

Moc modlitwy jest nieograniczona

    Módlcie się o dobrobyt wszystkich. Siła modlitwy jest nieobliczalna. Każdy tutaj obecny powinien codziennie modlić się o dobro i szczęście wszystkich ludzi na całym świecie. To jest prawdziwa duchowość. Prawdziwa duchowość to służenie innym na miarę swoich możliwości. Ciało zostało dane człowiekowi po to, by służył innym. Jeśli ktoś ma współczujące serce, jest prawdomówny i używa swego ciała by służyć innym, nie potrzebuje niczego więcej, by odkupić swoje życie.

     Dziś została wydana książka „Wizja Indii”, napisana przez pana Shivraja Patila, przewodniczącego Lok Sabhy[1]. Od wielu lat odwiedza on Swamiego. Zna dobrze Bhagawana, a Bhagawan zna równie dobrze jego. Pan Shivraja Patil ma współczujące serce. Jest spokojny i zrównoważony. Wszyscy wiedzą, jaki hałas i chaos panują w Lok Sabhie i Radżja Sabhie[2]. Członkowie nie wahali się nawet krzyczeć na przewodniczącego. W takich sytuacjach, jak zauważył wcześniej Chavan (w swoim wcześniejszym przemówieniu), naturalne byłoby oczekiwać, że ciśnienie krwi przewodniczącego wzrośnie. Jednak nasz Shivraj Patil spokojnie rozmawia z każdym członkiem, udzielając odpowiednich odpowiedzi i tym samym zdobywając zaufanie wszystkich frakcji w Izbie. Zyskał uznanie wszystkich partii. Taka dobra reputacja wystarcza. Po narodzinach człowiek powinien zasłużyć na dobre imię. Z jego serca płyną dobre myśli. W swojej książce opisał wszystkie swoje doświadczenia, aspiracje i nadzieje. Jego książka obejmuje wszystkie aspekty jego życia – społeczne, ekonomiczne, duchowe i polityczne.

      Nie wystarczy mówić o swoich ideałach, trzeba według nich żyć. Dziś każdy powinien rozwijać współczujące serce i mówić prawdę. Prawda jest sposobem na urzeczywistnienie Boga, bo Bóg jest ucieleśnieniem prawdy. Tam, gdzie jest prawda, tam jest Bóg. Bharat w czasach swojej starożytnej świetności osiągnął wielkość, trzymając się sathji (prawdy) i dharmy (prawości). Upaniszady głoszą: „Mów prawdę. Przestrzegaj dharmy”. Dziś ludzie w swoim życiu muszą trzymać się prawdy. Jakiekolwiek dharmiczne czyny wykonujecie, powinny być wykonywane jako ofiara. Dobroczynność jest najpiękniejszą ozdobą dłoni, prawda ozdobą ust, a słuchanie świętych rzeczy ozdobą uszu. Takie oto wzniosłe uczucia stanowiły bezcenną kulturę Bharatu. Te odwieczne prawdy są dziś zapominane w pogoni za ulotnymi przyjemnościami.

Traktuj każdą chwilę jako nową

     Ucieleśnienia miłości! Nowy rok nie zapowiada niczego, czego zwykli ludzie mieliby się obawiać. Jednak dla osób na wysokich stanowiskach i dla polityków istnieją oznaki wewnętrznych konfliktów, które sami wywołują. Ci, którzy wypełniają swoje obowiązki w duchu poświęcenia, nie mają się czego bać. Traktuj każdą chwilę jako nową. Żyj teraźniejszością. Miej dobre myśli i czyń dobre uczynki. Otaczaj się dobrym towarzystwem. Działaj zgodnie z głosem sumienia. Sekret szczęścia znajduje się w tobie, nie na zewnątrz. Módl się o dobrobyt wszystkich. Mówcy tutaj prosili o to, aby na świecie zapanował pokój i błogość. W rzeczywistości wszyscy jesteście ucieleśnieniami pokoju, błogości i boskości. Każdy z was powinien indywidualnie rozwijać wewnętrzny pokój. Wtedy na całym świecie zapanuje pokój. Nie ulegaj lękowi ani niepokojowi. Rozwijaj miłość. Nienawiść rodzi katastrofy. Porzuć uczucie nienawiści. Dzięki miłości kraj i świat będą się rozwijać.

     Bóg wciela się, aby odrodzić dharmę (prawość), która obejmuje moralność, prawdę, cnotę, miłość i wiele innych cech, które podtrzymują wspólnoty ludzkie, jak i jednostki. Inne cele zwykle wymieniane, takie jak służenie oddanym, niszczenie niegodziwych czy odnowienie świętej tradycji, są drugorzędne. Bowiem ten, kto jest prawy, będzie chroniony przez samą prawość, a ten, kto jest nieprawy, popadnie w nieszczęście przez zło, które popełnia. Ta jedna misja zawiera w sobie wszystko inne.

 – tłum. Katarzyna Bielecka

 

[1] Lok Sabha – Izba Ludowa, niższa izba indyjskiego parlamentu.

[2] Radżja Sabha – Izba Reprezentantów, izba wyższa indyjskiego parlamentu.